“திருவாசகத்திற்கு உருகாதார் ஒரு வாசகத்திற்கும் உருகார்” என்பார்கள்.
அந்தத் திருவாசகத்தின் இனிமையை அருட்பிரகாச வள்ளலார் எவ்வளவு அழகாகப் பாடுகின்றார் பாருங்கள்!
வான் கலந்த மாணிக்கவாசக நின் வாசகத்தை நான் கலந்து பாடுங்கால் நற்கருப்பஞ் சாற்றினிலே தேன் கலந்து பால் கலந்து செழுங்கனித் தீஞ்சுவை கலந்து என் ஊன் கலந்து உயிர் கலந்து உவட்டாமல் இனிப்பதுவே!
ஆகா! திருவாசகத்தின் மீது வள்ளலார் கொண்டிருந்த அளப்பரிய பக்தியுணர்வையும் ஆழமான இறையன்பையும் இந்த ஒரு பாடலே நமக்கு உணர்த்துகின்றது!
அவ்வாறே, மாணிக்கவாசகப் பெருமானின் திருவாசகத்தை நாமும் பொருள் உணர்ந்து, மனமுருகிப் பாடும்போது, அதன் சொற்கள் நமது செவிகளில் ஒலிப்பதோடு நின்றுவிடுவதில்லை. அவை நமது உள்ளத்திற்குள் சென்று இறையன்பை வளர்த்து, நம்மை மெய்மறக்கச் செய்கின்றன.
அதனால்தான் வள்ளலார், கருப்பஞ்சாற்றில் தேனும் பாலும் கனிச்சுவையும் கலந்ததைப்போலத் திருவாசகம் தனது ஊனோடும் உயிரோடும் கலந்து உவட்டாமல் இனிப்பதாகப் பாடுகின்றார்.
அந்த இனிமைக்குக் காரணம் என்ன?
மாணிக்கவாசகரின் ஆழமான சிவபக்தி, இறையனுபவம், கவிநயம், இசைநயம் ஆகியவற்றோடு, அவர் பயன்படுத்திய சொற்களின் அழகும் அதற்கொரு காரணமாக அமைகின்றது.
குறிப்பாக, தமிழும் சமஸ்கிருதமும் இயல்பாக இணைந்து நிற்கும் அவரது கவிமொழி நமது கவனத்திற்குரியது.
சிவபுராணத்தின் முதல் ஐந்து அடிகளைப் பாருங்கள்!
நமச்சிவாய வாழ்க நாதன் தாள் வாழ்க இமைப்பொழுதும் என் நெஞ்சில் நீங்காதான் தாள் வாழ்க கோகழி ஆண்ட குருமணிதன் தாள் வாழ்க ஆகமம் ஆகிநின்று அண்ணிப்பான் தாள் வாழ்க ஏகன் அநேகன் இறைவன் அடிவாழ்க!
இங்கு நமச்சிவாய, நாதன், குரு, ஆகமம், ஏகன், அநேகன் போன்ற சமஸ்கிருத மூலச் சொற்கள் தமிழ்ச் சொற்களோடு இணைந்து சிவபெருமானின் பெருமையைப் பாடுகின்றன.
சிவபுராணத்தின் 95 அடிகளிலும் ஈசன், சிவன், வேதம், ஓங்காரம், ஞானம், அஞ்ஞானம், தத்துவம், கருணை, பாசம் போன்ற ஐம்பதற்கும் மேற்பட்ட சமஸ்கிருத மூலச் சொற்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இவற்றில் பல சொற்கள் இன்று நமது அன்றாடத் தமிழ் வழக்கிலும் இயல்பாக இடம்பெற்றுள்ளன.
இலக்கிய மொழியின் இயல்பான இணைவு
இதனைச் சற்று ஆழமாகச் சிந்தித்துப் பாருங்கள்! மாணிக்கவாசகர் தமிழின் பெருமையை மறந்துவிடவில்லை. சமஸ்கிருதத்தின் பெருமையை நிலைநாட்டுவதற்காகவும் அவர் சிவபுராணத்தைப் பாடவில்லை.
தாம் பெற்ற இறையனுபவத்தையும் சிவபெருமானின் திருவருளையும் வெளிப்படுத்துவதற்குத் தேவையான சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவற்றைத் தமிழின் கவிநயத்தோடும் இனிய ஓசையோடும் இணைத்துப் பாடியிருக்கின்றார்.
திருவாசகத்தின் இனிமை மொழிக்கலப்பால் மட்டுமே உருவானதல்ல. அதன் ஆழமான இறையனுபவமும் மாணிக்கவாசகரின் பக்தியும் தமிழின் கவிநயமுமே அதற்கு அடிப்படையாக அமைந்துள்ளன. அந்த இனிய தமிழோடு சமஸ்கிருத மூலச் சொற்களும் இணைந்திருப்பது திருவாசகத்தின் மொழிநடைக்கு மேலும் ஒரு தனித்துவத்தை அளிக்கின்றது.
திருவாசகத்தில் மட்டும்தானா தமிழும் சமஸ்கிருதமும் இவ்வாறு இணைந்து நிற்கின்றன? இல்லையே.
திருக்குறள், புறநானூறு, அகநானூறு போன்ற தொன்மையான தமிழ் இலக்கியங்களிலும் வடமொழித் தொடர்புடைய சொற்களைக் காண முடிகின்றது. பிற்காலத்தில் தோன்றிய கம்பராமாயணம், அருணகிரிநாதரின் திருப்புகழ் போன்ற இலக்கியங்களிலும் தமிழும் சமஸ்கிருத மூலச் சொற்களும் இணைந்து கவிநயத்தையும் ஆன்மீகக் கருத்துகளையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
தமிழின் தனித்துவத்தைப் பேணிக்கொண்டே, தேவைக்கேற்ப பிறமொழிச் சொற்களையும் இணைத்துக்கொள்ளும் மரபு நமது இலக்கிய வரலாற்றில் இருந்து வந்துள்ளது.
ஒரு மொழியின் சொற்கள் மற்றொரு மொழியின் இலக்கியத்தில் இடம்பெறுவதால் அந்த மொழியின் தனித்துவம் மறைந்துவிடுவதில்லை. அவற்றைப் படைப்பாளி எவ்வாறு பயன்படுத்துகின்றார், அவற்றின் மூலம் எத்தகைய கருத்துகளை வெளிப்படுத்துகின்றார் என்பதே இலக்கியத்தின் சிறப்பைத் தீர்மானிக்கின்றது. மாணிக்கவாசகர் நமக்கு வழங்கிய திருவாசகம் அதற்கோர் அழகிய எடுத்துக்காட்டாகும்.
இராஜராஜ சோழன் காலத்து வழிபாட்டு மரபு
அதேபோன்று, நமது தமிழ் முன்னோர்களின் இறைவழிபாட்டு மரபிலும் தமிழும் சமஸ்கிருதமும் தத்தம் இடத்தைப் பெற்றிருந்தன. இதற்கு ஒரு சிறந்த வரலாற்று எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்பவர் மாமன்னன் இராஜராஜ சோழன்.
தமிழ் மண்ணின் வரலாற்றில் தனிச்சிறப்புப் பெற்ற இராஜராஜ சோழப் பெருமன்னன் தஞ்சையில் எழுப்பிய பெருவுடையார் திருக்கோயில், தமிழரின் கட்டடக்கலைக்கும் சைவ சமய மரபிற்கும் இன்றும் சான்றாக விளங்குகின்றது.
அந்தத் திருக்கோயிலில் தமிழ்த் திருமுறைப் பதிகங்களைப் பாடுவதற்காக 48 பேரை நியமித்து, அவர்களுக்கு நாள்தோறும் நெல் வழங்க ஏற்பாடு செய்திருந்ததைத் தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயில் கல்வெட்டு உறுதிப்படுத்துகின்றது.
அதே திருக்கோயிலில் ஆகம மரபை அடிப்படையாகக் கொண்ட இறைவழிபாடும் இடம்பெற்றிருந்தது. மேலும், இராஜராஜ சோழனின் ஆணையைப் பதிவு செய்துள்ள அக்கோயிலின் கல்வெட்டு ஒன்று சமஸ்கிருதச் செய்யுளுடன் தொடங்கி, அதன் தொடர்ச்சியாகத் தமிழில் அமைந்துள்ளது.
இந்த வரலாற்றுச் சான்றுகள் நமக்கு உணர்த்துவது என்ன? தமிழை வளர்த்த இராஜராஜ சோழனின் காலத்தில், தமிழ்த் திருமுறை மரபும் ஆகம வழிபாட்டு மரபும் ஒரே திருக்கோயிலில் தத்தம் இடத்தைப் பெற்றிருந்தன.
அந்த மரபின் தொடர்ச்சியாகவே இன்றும் நமது பல சைவத் திருக்கோயில்களில் தமிழ்த் திருமுறைகள் பாடப்படுவதோடு, சமஸ்கிருத மந்திரங்களும் ஆகம வழிபாட்டில் இடம்பெறுகின்றன. நமது சனாதனச் சைவ சமய மரபில் தமிழ்த் திருமுறைகளும் சமஸ்கிருத மந்திரங்களும் இறைவனைப் போற்றும் வழிபாட்டு முறைகளாகப் பல நூற்றாண்டுகளாகப் பின்பற்றப்பட்டு வருகின்றன.
ஒன்றை ஏற்க மற்றொன்றை நிராகரிக்க வேண்டியதில்லை
ஆகவே, தமிழைப் போற்றுகின்றோம் என்ற பெயரில் சமஸ்கிருத மந்திரங்களால் நடைபெறும் இறைவழிபாட்டை நிராகரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அதேபோன்று, சமஸ்கிருத மந்திரங்களின் பெருமையைப் பேசுகின்றோம் என்ற பெயரில் தமிழ்த் திருமுறைகளையும் தமிழ் வழிபாட்டையும் புறக்கணிக்க வேண்டிய அவசியமும் இல்லை.
தமிழில் இறைவனைப் பாடுவதும் நமது உரிமை! சமஸ்கிருத மந்திரங்களால் இறைவனை வழிபடுவதும் நமது சமய மரபின் ஒரு பகுதியாகும்! இரண்டில் ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்வதற்காக மற்றொன்றை நிராகரிக்க வேண்டியதில்லை.
தமிழில் இறைவனை வழிபட விரும்புகின்ற அடியார்களின் விருப்பத்தை மதிப்போம். அதேவேளையில், சமஸ்கிருத மந்திரங்களால் இறைவனை வழிபடும் பக்தர்களுக்கும் மொழியின் பெயரால் எந்த இடையூறும் ஏற்படுத்தாமல் இருப்போம்.
இறைவழிபாட்டில் தேவையற்ற மொழி முரண்பாடுகளை உருவாக்காமல், நமது முன்னோர்கள் வழங்கிய ஆன்மீக மரபுகளைப் புரிந்துகொண்டு, ஒருவரது வழிபாட்டு முறையை மற்றவர் மதித்து வாழ்வோம்.
மொழி இறையன்பின் கருவியாக அமையட்டும்
இங்கு நாம் இன்னுமொரு உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இறைவனை வழிபடுவதற்கான மொழி எதுவாக இருந்தாலும், அந்த வழிபாட்டில் இறையன்பும் உள்ளத் தூய்மையும் இருக்க வேண்டும்.
தமிழில் சிவபெருமானைப் போற்றுபவரின் பக்தியும் சமஸ்கிருத மந்திரங்களால் சிவபெருமானை வழிபடுபவரின் பக்தியும் மொழியின் பெயரால் வேறுபடுத்திப் பார்க்கப்பட வேண்டியதில்லை. இறைவனை அடைவதற்கான வழியில் மொழி ஒரு தடையாக மாறாமல், இறையன்பை வெளிப்படுத்தும் கருவியாக அமைய வேண்டும்.
மாணிக்கவாசகர் பாடிய திருவாசகத்தைப் பொருள் உணர்ந்து பாடும்போது, நமது உள்ளம் சிவபெருமானின் திருவருளில் நிலைபெற வேண்டும். அதுவே நமது ஆன்மீக வாழ்வின் உயர்ந்த நோக்கமாக அமையட்டும்.
தமிழின் பெருமையைப் போற்றுவோம்! சமஸ்கிருதத்தின் ஆன்மீக, இலக்கியப் பங்களிப்பையும் மதிப்போம்! நமது முன்னோர்கள் வளர்த்த வழிபாட்டு மரபுகளைப் பாதுகாப்பதோடு, அவற்றின் ஆன்மீகப் பொருளையும் அடுத்த தலைமுறைக்கு எடுத்துச் செல்வோம்.
தமிழைப் போற்றுவது சமஸ்கிருதத்தை வெறுப்பதாக இருக்க வேண்டியதில்லை. சமஸ்கிருதத்தை மதிப்பது தமிழின் பெருமையைக் குறைப்பதாகவும் இருக்க வேண்டியதில்லை. மொழிகள் மனிதர்களைப் பிரிப்பதற்காக அல்ல; மனித உள்ளங்களை இணைப்பதற்காகப் பயன்படட்டும்.
வள்ளலார் பாடியதுபோல, கருப்பஞ்சாற்றில் தேனும் பாலும் கனிச்சுவையும் கலந்த இனிமையாகத் திருவாசகம் நமது ஊனோடும் உயிரோடும் கலந்து நிற்கட்டும்!
இறையன்பில் இணைவோம்! திருச்சிற்றம்பலம்! 🙏